Besef
Een krak
Letterlijk en figuurlijk
Kunnen barsten gevuld worden?
Scheurtje
Een eigen plek..
We zijn bijna een maand verder, nadat ik met gatenvuller zijn oude kamer gerepareerd heb. Inmiddels is die kamer helemaal klaar, op een klein afwerkstripje na en wij zijn hier echt wel superblij met die kamer. Echt fijn, het geeft ruimte, letterlijk en figuurlijk. Maar al die gaten, die zijn niet echt daadwerkelijk gevuld. De gaten zijn barsten en kraters geworden. Flink diep en flink groot en zoals ik al voorspelde, is er veel meer nodig dan gatenvullen om dit op te lossen.
Natuurlijk, ik snap het wel hoor! Echt wel. Als je een appartement huurt, dan verwacht je dat alles gewoon in orde is. En eerlijk is eerlijk, dat is het niet. Er zijn veel van die kleine dingen, die gewoon niet kloppen. Een balkondeur die niet open kan. Het luik om bij de hoofdkraan te komen kan niet open. Sloten werken niet. Ramen en deuren hebben zo’n grote kieren dat ze gewoon heel erg tochten. En de apparaten in de keuken zijn ook echt wel beneden ‘enige standaard’. Heel vervelend allemaal. Maar het is WEL een superleuk, supermooi en groot appartement. Het is wel een plek waar je je thuis van kan maken. Je moet gewoon even wat verder kijken en het gevoel erbij houden.
En van alle dingen die niet kloppen, is er eigenlijk niet echt iets wat niet opgelost kan worden. Misschien dan de kromme kozijnen niet, maar een tochtstrip doet wonderen. Bovendien is de huurbaas een allerbeste man die mijn zoon zijn appartement gunde. Hij heeft maar 1 nadeel, hij woont niet om de hoek en kan dus niet ‘even snel’ langskomen.
Maar hij is wel langsgekomen en hij heeft alle problemen serieus genomen. De grote problemen en de kleine problemen. En wellicht is hij het niet eens met alles, maar hij heeft wel een prima oplossing aangedragen en heeft zich daar ook aan gehouden. Hier kunnen wij, of beter gezegd, kan zoonlief echt wel iets mee. En hij doet er ook iets mee, wij ondersteunen hem.
Een scheurtje in zijn douchebak
Waarom ontstaan dan zo’n ontzettende ruzies, woordenwisselingen en alles wat ertussenin zit? Is er dan zo weinig vertrouwen in ‘de mens’? Of is het omdat er zoveel veranderingen zijn? Is het soms omdat er zovelen zijn die ongegeneerd hun mening geven over dingen, zonder daadwerkelijk na te denken over enige takt en begrip? Ben ik dan echt zo gek dat ik dat wel doe? Niet meteen op de achterste poten gaan staan, maar er vertrouwen in hebben dat het echt wel goed komt! En ja, dat vertrouwen heb ik ten volste, want anders zou ik mijn zoon niet zomaar laten gaan…
Een scheurtje in een basisbehoefte. Dat is inmiddels ontstaan: letterlijk en figuurlijk! Ja, er zit een scheurtje in de douchebak en nee dat is niet goed. We weten niet welke schade er wel of niet is, welke schade dat nog kan ontstaan of niet. We weten het gewoon niet. Wat we wel weten is dat de douchebak (en nog meer op de badkamer) gewoon vervangen moet worden en dat is ook al bevestigd door de huurbaas. Het enige waarover enige discussie zou mogen plaatsvinden is de termijn waarop alles geregeld zou worden. De beste man wil het graag zelf met zijn broer oplossen en wacht tot deze terug van zijn vakantie in ‘verwegistan’. Eind maart, begin april? En op zich is dat een prima voorstel, ware het niet dat het scheurtje in de douchebak nu wellicht wat roet in het eten gooit…
De tijdelijke noodoplossing die ik verzonnen heb, die mijn papa bevestigd heeft, is nu ook bevestigd door de huurbaas. Ik had het wel verwacht! Maar het is en blijft een noodoplossing. En nogmaals, wij weten niet welke gevolgen dingen hebben. Ontstaat er extra schade? Wie is dan aansprakelijk? Maar ik maak me er niet druk over. Er is een verzekering, er is een oplossing aangedragen en er is toestemming om het zo te doen. Dus dan maar zo doen en afwachten. Vervelend, maar het is niet anders. En dan verplaats ik me niet alleen in zoonlief, maar ook in de huurbaas, de allerbeste man.
Vertrouwen
Waarom doet mijn hart dan zo’n pijn? Waarom loop ik dan op mijn laatste loodjes? Ik kan het gewoon allemaal niet meer aan! Ik kan de woordenwisselingen, de ruzies, de verwijten, de gesprekken, alles niet… ik kan het niet meer aan en ik wil het ook niet meer. Ja, er zijn dingen aan de hand, maar nee, niets wordt niet opgelost. Waarom dringt dat nou niet door bij hem? Het komt allemaal wel goed!
Is het vertrouwen in de ‘man’ dan zo beschadigd dat er nu alleen nog maar met wantrouwen gekeken wordt, tot het tegendeel bewezen is? Is de impact van alles wat er gebeurd is dan zo groot?
Ik had gehoopt dat ik hem alles heb kunnen geven en bijbrengen wat nodig is om helemaal op eigen benen te gaan staan. Ik heb er mijn stinkende best voor gedaan. Maar nu blijkt dat sommige scheurtjes die ontstaan zijn, toch gewoon niet meer gelijmd kunnen worden…