Van slapen naar slepen
Op 21 maart begon Pip zich weer onrustig te gedragen. Ze miauwde in een mandje naast mijn bureau en ik vond zelfs een kitten midden in de kamer. Niet ideaal. Hoewel het natuurlijk gedrag is dat moederpoezen hun nest verplaatsen, geeft dat in huis toch wat stress. Uiteindelijk besloot ik om haar met het hele spul te verhuizen naar mijn atelier, onder mijn bureau. Dat ging verrassend goed, en de rust keerde voorlopig terug.
Bijflessen kittens en eerste zorgen
Maar toen ik op 22 en 23 maart opnieuw ging wegen, zag ik dat de heren van het stel achterbleven in hun groei. Geen reden tot paniek, maar het voelde niet goed. Dus begon ik met bijflessen kittens met kittenmelk, een paar keer per dag. Soms pakten ze de fles goed, maar vaak moest ik voorzichtig wat ml naar binnen duwen.
Op 23 maart schreef ik:
“Ik ben niet tevreden over de groei. Alleen die 14 gram is prima… zucht. Ik wil gewoon geen risico’s nemen.”
Ik besloot om die dag vier flesmomenten in te plannen. Vannacht bleven ze in mijn atelier, want Pip was eindelijk gestopt met slepen. De sfeer was goed, de kittens rustig en alert, en de oogjes begonnen langzaam open te gaan.
Maar waarom komt vooral Pepper niet aan?
Toch bleef het een worsteling met het gewicht. Vooral Pepper. Die was op 25 maart maar 1 gram aangekomen. En dan, op de ochtend van 26 maart:
“Alarm… Pepper is 6 gram afgevallen. Ik voel me er niet goed bij.”
Ik besloot op dat moment om om de 2 uur te gaan bijflessen – vooral Pepper, maar ook Pecorino kreeg wat extra. Alleen… het blijft lastig als ze zelf geen trek hebben. En ondertussen weet ik het ook allemaal even niet. Waarom komt juist hij niet aan, terwijl de rest het prima doet? Er is geen gepiep, geen onrust, en ze lijken energiek genoeg.
Even naar de dierenarts: wat is er aan de hand?
Op woensdag 26 maart besloot ik om gewoon even binnen te lopen bij mijn dierenarts. Zij keek naar Pepper en voelde meteen: een opgeblazen buikje. Niet hard, maar wél te vol.
De conclusie: Pepper (en mogelijk ook Pecorino) kunnen de flesmelk nog niet goed verwerken. Daardoor raken ze verstopt of vol, en hebben ze geen ruimte voor meer voeding. En dus blijven ze stil staan.
Het advies:
- Niet stoppen met bijflessen kittens, maar minder vaak geven
- Niet meer om de 2 à 2,5 uur, maar zo’n 3 tot 4 keer per dag
- Een klein beetje afvallen mag, zolang het geen tientallen grammen zijn
- Stimuleer voor elke voeding, maar laat ook Pip haar werk doen
Het is dus nu echt balans zoeken tussen bijflessen kittens en de natuur haar werk laten doen. En ik? Ik blijf opletten. Want ik wil geen enkel risico nemen.
Verder alles goed?
Eigenlijk wel, ja. Het nestje is verder heerlijk rustig, de kittens zijn stil, alert en ogen absoluut niet ziek. De oogjes gaan bij allemaal mooi open en we mogen allemaal gewoon bij de kittens neuzen en zachtjes kriebelen – hoe bijzonder is dat?
Vanaf drie weken (eind maart) beginnen we met pap en tartaartjes. Dan komt er vanzelf meer bijvoeding bij en hoop ik dat we uit deze kwetsbare fase zijn. Tot die tijd? Observeren, bijsturen waar nodig, en vertrouwen op mijn ervaring én gevoel.
Nieuwe plek, nieuwe rust (voor nu?)
En jawel hoor… gisterenavond (26 maart) begon Pip opnieuw met slepen. We zijn weer drie dagen verder – en blijkbaar vond zij het toch weer tijd voor een verhuizing. Dit keer had ze twee kittens in een kleine kattenpaal in de serre gelegd, en dat was voor ons het signaal om in te grijpen.
We hebben de kittenkooi naar de serre verplaatst, precies naar het hoekje waar Pip haar nieuwe nestje wilde maken. Mandje met kittens erin, de grotere kooi eromheen… en Pip vindt het gelukkig helemaal prima zo. Rust hersteld – voorlopig dan.
Vertrouwen in het proces
Gisterenavond rond 22:00 uur nog even gewogen en geflest. Toen bleek dat ook Pecorino 6 gram was afgevallen. Niet ideaal, maar ik blijf vertrouwen houden in het advies van de dierenarts.
Ik heb even het rekenwerk erbij gepakt: van geboortegewicht tot nu (11 dagen oud) zou elke kitten zo’n 10 gram per dag moeten groeien. En wat blijkt? Iedereen zit boven de ondergrens, de dames zelfs flink daarboven. Ook de heren, al blijven die wat achter in tempo.
Even helemaal niets
Vannacht ben ik er één keer uitgegaan om te checken. En ja hoor: vijf slapende kittens in de mand, in de kooi, in de hoek van de serre. Rustig, warm genoeg (al vind ik dat zelf discutabel), maar Pip is duidelijk tevreden.
En vanmorgen? Nog steeds rust. Geen gepiep, geen verplaatsingen, geen zorgen.
Dus heb ik besloten: ik doe even helemaal niets.
Niet wegen.
Geen flesjes.
Geen bemoeienis.
Gewoon afwachten en even vertrouwen hebben in de natuur.
Vanmiddag ben ik er een paar uurtjes niet – mijn ouders komen na 7 maanden overwinteren terug uit Spanje – en voor ik vertrek verzorg ik de ukkies, daarna zie ik ze pas in het begin van de avond weer. En ik hoop dat alles dan nog net zo stil, tevreden en vredig is als nu.
📌 Binnenkort volgt weer een nieuwe update. Misschien blijft het gewoon lekker rustig. 😉
Bekijk hieronder de nieuwste foto’s van de kittens!
