1998

Opa Blom overleden 3 maart 1998

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 980901chantal01.jpg
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 980901chantal02.jpg


Tijdens uitstapje kunstgeschiedenis lessen naar Amsterdam

Vanaf dat moment ben ik bij deze tweede arts gebleven. Een arts die een fout maakt is één ding, maar een arts die liegt… Deze arts wilde ons verder helpen om zwanger te raken, maar dat werd moeilijk. Er was al een flinke storing en die was erger geworden, zoals later zou blijken. Ik had geen spontane eisprong meer….

Voor mijn gevoel ben ik in de tijd hierna toch nog een keer spontaan zwanger geraakt. Echter deze zwangerschap heb ik nooit kunnen vaststellen, toen ik een test wilde doen, was ik helaas al begonnen met vloeien en had ik een miskraam gekregen. Ik kon heel goed merken dat ik zwanger was, gewoon aan alles….

Toen een nieuwe cyclus zich aankondigde ben ik begonnen met het slikken van clomid, een middel om een eisprong op te wekken. Dat hielp dus helemaal niets! Daarna moest ik hormonen gaan spuiten…. Ik, uitgerekend ik….!!! Ik ben een held op sokken als het op naalden en spuiten aan komt! Maar ja, de kinderwens was er nu eenmaal en dus zat er niets anders op. Ik kreeg aangeleerd hoe ik de spuit moesten klaarmaken en hoe ik deze moest zetten. Ik dacht, ik doe dat wel even, maar dat viel vies tegen. Denken en daadwerkelijk bij jezelf zetten… dat zijn twee hele verschillende zaken.

Zwanger van Yorrick

De eerste serie spuiten was met het spul van “Moeders voor Moeders”. Dat hielp wel enigszins, maar daar was ik helemaal allergisch voor. Ik had een volledig ontstoken buik, daar moest ik de spuiten zetten. Ik moest om de twee dagen naar het ziekenhuis om bloed te prikken en op een gegeven moment mocht ik echo’s laten maken. Hieraan konden ze zien of, hoeveel en hoe groot dat de eicellen waren. Overigens, de eerste drie dagen heb ik de spuiten zelf gezet. De vierde dag lukte me dat totaal niet meer, ik was helemaal overstuur. Vanaf dat moment heeft mijn ex-man de spuiten bij mij gezet.

De tweede serie spuiten was met Gonal F, een chemisch hormoon. Ik begon gewoon met 1 spuit, maar het bleek veel te langzaam invloed te hebben op de groei van de eicellen. Dus de dosis werd verhoogd naar 1,5 en naar 2….. En toen gebeurde iets raars. De eicellen groeien ongeveer 2 mm per dag. Als de eicellen zo ongeveer 14 mm waren, dan moesten ze nog doorgroeien tot 21 mm voordat een eisprong zou komen. Dus ik moest dan weer terug komen voor een nieuwe echo….. die was dan leeg…. geen eicellen meer te zien…. hoe kan dat nou……. Een voor de hand liggende conclusie was dat er vroegtijdig een eisprong geweest zou zijn, maar of dat waar is??? Ik was al ongeveer 20 dagen aan het spuiten…. Dit spuiten heb ik nog een keer gedaan, op dezelfde wijze met het zelfde resultaat…. heel frustrerend en de arts had er geen verklaring voor. Bovendien moest de stimulatie sneller verlopen, de cyclussen waren nog veel te lang en er was altijd maar 1 eitje, als er een eitje was.

1999

mei

De gynaecoloog besloot om een kijkoperatie te gaan doen, maar eigenlijk wilde ik dat niet. Ik heb in overleg besloten om het nog 1 keer zo te proberen, maar dan stimulatie vanaf de eerste dag met een dubbele hoeveelheid hormonen. En ook iedere dag controle in het ziekenhuis, zodat we zouden weten wat er gebeurde als de eicellen verdwenen…. Gewoon een betere controle, er bovenop blijven zitten. En wonder boven wonder, maar die cyclus had ik 3 eicellen die rijpten. Daarvan zijn er daadwerkelijk 2 gesprongen, de derde is alsnog op het laatste moment verdwenen…. Maar van die twee is er eentje bevrucht…. En toen was ik zwanger van Yorrick! Midden juni 1999 wist ik dit zeker…

Zwanger

Het was geen gemakkelijke zwangerschap. Ik had natuurlijk heel veel angst en onzekerheid na mijn voorgeschiedenis. En natuurlijk was ik blij dat ik zwanger was, maar zou het dit keer dan ook werkelijk zo blijven? Na 4 weken en 1 dag wees bloedonderzoek uit dat er een verhoogd HCG was en de eerste echo werd op 19 juli 1999 gepland, op dat moment was ik 7 weken en 1 dag zwanger. Echt een zeer emotioneel moment. De eerste keer daadwerkelijk het hartje horen kloppen, het valt niet te omschrijven wat dan door je heen gaat….. De gynaecoloog vond eigenlijk dat zijn werk er nu op zat….. “Je bent nu gewoon en gezond zwanger dus…..” De kans op een miskraam was nog wel aanwezig, maar zeer klein. Hij vond dan ook dat ik best voor de rest van de zwangerschap naar de verloskundige mocht en ergens vond ik dat eigenlijk wel prettig. Even weg uit die klinische sfeer….. Dus ik heb de Verloskundige Maatschap Sittard gebeld en een afspraak gemaakt. Rond de 11 weken, was er ineens weer de paniek. “Is alles nog goed? Ik voel niets.” Er werd een tweede echo gepland, op 13 augustus 1999, en alles was nog goed. Mijn baby groeide zoals het moest.

Op 23 augustus 1999 ging ik voor het eerst naar de verloskundige en wat moet je daar nou van verwachten? Net als iedereen, wist ik het niet en liet ik alles maar op me af komen. En inmiddels was ik toch al een beetje in de roes… ik ben echt zwanger.

De zwangerschap verliep als zovele anderen….. Misselijk, moe, overgeven en alles wat er verder zoal bijhoort. Alhoewel….. 3x per dag overgeven, geen maaltijd binnen kunnen houden en dat gedurende 8.5 maand…. Moe, heel moe, moeite met concentreren en dus ben ik medio november 1999 halve dagen gaan werken. Later, in december, ben ik zelfs helemaal gestopt. Ik kon het niet meer opbrengen. Na 31 weken had ik last van mijn bekken, beginnende bekkeninstabiliteit, heel lastig, pijnlijk en het werd alleen maar erger. Tegen het einde van de zwangerschap kon ik niet eens meer mijn eigen benen optillen en draaien in bed! Naarmate de zwangerschap vorderde, bleek tijdens de controles dat mijn bloeddruk steeg. Onze voorkeur ging uit naar een thuisbevalling, maar met deze bloeddruk mocht dat niet. Dan moest er voor de zekerheid poliklinisch bevallen worden. Dat was wel balen, ik had me verheugd op gezellig thuis zijn….. Ook kreeg ik last van vocht…. heel veel vocht. Tot in de 35ste week van de zwangerschap was ik slechts 7 kilo aangekomen en toen ineens kwam er 6 kilo vocht bij in de loop van 1 week! Dat was zoveel dat ik zelfs geen schoenen meer aan kreeg en mijn ringen moest aflaten. Het was afschuwelijk, ik voelde me net zo’n waggelende eend!

Echo Extra

Een van de meest indrukwekkende momenten tijdens de hele zwangerschap was de echo op 21 oktober 1999. Een zogenaamde pret echo, maar niet heus! Dit buro mag een “medische uitspraak” doen over de gezondheid van het kindje. Tijdens de echo wordt de baby als het ware ontleed. Alle organen en belangrijke “onderdelen” worden bekeken en beoordeeld: de aorta, de hartkamers, de hartkleppen, de nieren, de longen, de hersenen, de kleine hersenen, de fontanel. Maar ook: de vingertjes, de teentjes, de ruggengraat, het middenrif, het gehemelte…. en nog veel meer…. Mijn baby was op dat moment 20 weken en 2 dagen oud en volgens deze echo liep hij een beetje voor op schema. Ze kwam op 21 weken uit. Dat was wel een geruststelling, niets geleden van al mijn spugen en misselijkheid. En helemaal gezond, dan valt ook een hele last van je schouders….. Nieuwsgierig als ik ben, wilde ik graag het geslacht weten. Het was een jongen! En vanaf dat moment ben ik zijn naam gaan gebruiken, mijn baby was ineens Yorrick! Achteraf was dit zo enorm belangrijk, omdat mijn contact met mijn ongeboren kind, mijn zoon, hierdoor enorm versterkt werd. Uiteraard heb ik ook nog veel gegrapt: “Stel je nou eens voor dat het toch een meisje wordt….”