1992


februari Losvloerstraat in Geleen


Eemhof 9 feb

Floriade met Danny juni

1993


Carnaval


Dwergpapagaai Chickie

Moest nog slagen voor Belastingrecht op de HEAO, maar na 4x het examen Management en Organisatie te doen. maar dat lukte niet meer en ik had een baan gevonden. Dus ik besloot om te gaan werken in de accountancy, ipv te gaan studeren.

 
Vakantie Hongarije met Roger en Tasja


Najaar


Haren kort
Minoush bij mij

 Papa en mama 50 jaar feest 16 oktober

Bondsconcours HOB 17 oktober

1994

Minoush en Spooky


Kempervennen pasen 1994

Helaas werd mijn contact niet verlengd wegens reorganisatie van het bedrijf. Het groeiproces was niet gelukt. En vlak voordat ik op vakantie zou gaan hoorde ik dat. Ik besloot om toch te gaan en dan zou ik wel zien.

 

Vakantie Malta

Na thuiskomst ben ik weer gaan solliciteren en vrij snel vond ik een baan binnen een Stichting, als assistent van de financieel directeur. Leuke collega’s, superleuk werk, lekker in de buurt.

1995

feb papa en mama

25 jaar!

Zomaar thuis

Carpool project met mijn collega augustus


Vrijgezellenfeest 8 september

Trouwen 14 september


Huwelijksreis – Kreta

In december dat jaar heb ik een autoongeluk gehad. Een andere auto reed met volle snelheid bij mij achterin.
Whiplash, kraag, geheugen verlies, therapie

1996

Ardennenstraat
Na zoektocht, was dit de woning waar ik me thuis voelde

In d etuin na dag werken


Tenerife september


optreden mix september

Na herstel van de whiplash was het dan nu toch echt tijd voor mijn hormonen. De voorbehoedsmiddelen gingen de deur uit.

1997

aangezien kinderen nog even op zich zou laten wachten, besloten we om 2 nieuwe katten te kopen.
Spooky hadden we moeten laten inslapen en alleen minoush was ook zo stil
dus het werken brits korthaar
helaas heb ik begin 1997 een miskraam gehad, van ongeveer 8wk oud.
En daarna had ik een compleet verstoorde cyclus, dus uiteindelijk zijn we bij de gyn terecht gekomen voor onderzoek


juni kimba


Optreden mix september

Er bleek dat ik inmiddels zwanger was, maar ik zou nog te kort zwanger zijn voor een duidelijke echo.
Ik moest gewoon op vakantie gaan en daarna terug komen.

  
September Fuerta Ventura

Op vakantie ging het helemaal mis, flinke steken en sneden in mijn buik en flinke krampen. om maar van het bloedverlies te zwijgen. Ik had een weer miskraam… We konden niet onmiddelijk een vlucht terug naar huis nemen, dus we besloten om de vakantie uit te zitten en het beste ervan te maken.
Thuis bleek dat ik een buitenbaarmoederlijke

Thuisgekomen heb ik de geplande echo gekregen. Slecht nieuws dus, heel slecht. De echoscopiste stelde vast dat de baarmoeder mooi leeg was en dat ik niet gecuretteerd hoefde. Maar ze wilde wel even alles goed controleren. Bij controle van een van de eileiders schrok ze op, mompelde een of andere medische term en zei dat ze de arts ging halen. Beide bekeken op het scherm iets dat voor ons een gewoon vlekje was…. De arts zei dat er niets aan de hand was, vertrok en dat was het dan….. De echoscopiste gaf als uitleg dat zij dacht dat er mogelijk sprake geweest was van een buiten baarmoederlijke zwangerschap.

Op dat moment werd veel duidelijk voor mij: de extreme pijnen pasten hier perfect bij. Het was duidelijk dat ik niet meer zwanger was en dat er iets ernstigs gebeurd was. De arts bleef echter ontkennen, zelfs toen ik na 3 maanden nog vloeide en pijn had. Nee, iedere miskraam was anders volgens hem en dit was normaal. Na 3 maanden heb ik om een second opinion gevraagd. Ik was al bij de huisarts geweest, maar die kon me (uiteraard) ook niets vertellen. Ik ging op gesprek bij een andere gynaecoloog en deze bevestigde mijn vermoedens. Ik had inderdaad een buiten baarmoederlijke zwangerschap gehad, ik was ongeveer 12 weken ver. Het stond zwart op wit in mijn dossier…

1998

Opa Blom overleden 3 maart 1998


Tijdens uitstapje kunstgeschiedenis lessen naar Amsterdam

Vanaf dat moment ben ik bij deze tweede arts gebleven. Een arts die een fout maakt is één ding, maar een arts die liegt… Deze arts wilde ons verder helpen om zwanger te raken, maar dat werd moeilijk. Er was al een flinke storing en die was erger geworden, zoals later zou blijken. Ik had geen spontane eisprong meer….

Voor mijn gevoel ben ik in de tijd hierna toch nog een keer spontaan zwanger geraakt. Echter deze zwangerschap heb ik nooit kunnen vaststellen, toen ik een test wilde doen, was ik helaas al begonnen met vloeien en had ik een miskraam gekregen. Ik kon heel goed merken dat ik zwanger was, gewoon aan alles….

Toen een nieuwe cyclus zich aankondigde ben ik begonnen met het slikken van clomid, een middel om een eisprong op te wekken. Dat hielp dus helemaal niets! Daarna moest ik hormonen gaan spuiten…. Ik, uitgerekend ik….!!! Ik ben een held op sokken als het op naalden en spuiten aan komt! Maar ja, de kinderwens was er nu eenmaal en dus zat er niets anders op. Ik kreeg aangeleerd hoe ik de spuit moesten klaarmaken en hoe ik deze moest zetten. Ik dacht, ik doe dat wel even, maar dat viel vies tegen. Denken en daadwerkelijk bij jezelf zetten… dat zijn twee hele verschillende zaken.

Zwanger van Yorrick

De eerste serie spuiten was met het spul van “Moeders voor Moeders”. Dat hielp wel enigszins, maar daar was ik helemaal allergisch voor. Ik had een volledig ontstoken buik, daar moest ik de spuiten zetten. Ik moest om de twee dagen naar het ziekenhuis om bloed te prikken en op een gegeven moment mocht ik echo’s laten maken. Hieraan konden ze zien of, hoeveel en hoe groot dat de eicellen waren. Overigens, de eerste drie dagen heb ik de spuiten zelf gezet. De vierde dag lukte me dat totaal niet meer, ik was helemaal overstuur. Vanaf dat moment heeft mijn ex-man de spuiten bij mij gezet.

De tweede serie spuiten was met Gonal F, een chemisch hormoon. Ik begon gewoon met 1 spuit, maar het bleek veel te langzaam invloed te hebben op de groei van de eicellen. Dus de dosis werd verhoogd naar 1,5 en naar 2….. En toen gebeurde iets raars. De eicellen groeien ongeveer 2 mm per dag. Als de eicellen zo ongeveer 14 mm waren, dan moesten ze nog doorgroeien tot 21 mm voordat een eisprong zou komen. Dus ik moest dan weer terug komen voor een nieuwe echo….. die was dan leeg…. geen eicellen meer te zien…. hoe kan dat nou……. Een voor de hand liggende conclusie was dat er vroegtijdig een eisprong geweest zou zijn, maar of dat waar is??? Ik was al ongeveer 20 dagen aan het spuiten…. Dit spuiten heb ik nog een keer gedaan, op dezelfde wijze met het zelfde resultaat…. heel frustrerend en de arts had er geen verklaring voor. Bovendien moest de stimulatie sneller verlopen, de cyclussen waren nog veel te lang en er was altijd maar 1 eitje, als er een eitje was.

1999

mei

De gynaecoloog besloot om een kijkoperatie te gaan doen, maar eigenlijk wilde ik dat niet. Ik heb in overleg besloten om het nog 1 keer zo te proberen, maar dan stimulatie vanaf de eerste dag met een dubbele hoeveelheid hormonen. En ook iedere dag controle in het ziekenhuis, zodat we zouden weten wat er gebeurde als de eicellen verdwenen…. Gewoon een betere controle, er bovenop blijven zitten. En wonder boven wonder, maar die cyclus had ik 3 eicellen die rijpten. Daarvan zijn er daadwerkelijk 2 gesprongen, de derde is alsnog op het laatste moment verdwenen…. Maar van die twee is er eentje bevrucht…. En toen was ik zwanger van Yorrick! Midden juni 1999 wist ik dit zeker…

 

Zwanger

Het was geen gemakkelijke zwangerschap. Ik had natuurlijk heel veel angst en onzekerheid na mijn voorgeschiedenis. En natuurlijk was ik blij dat ik zwanger was, maar zou het dit keer dan ook werkelijk zo blijven? Na 4 weken en 1 dag wees bloedonderzoek uit dat er een verhoogd HCG was en de eerste echo werd op 19 juli 1999 gepland, op dat moment was ik 7 weken en 1 dag zwanger. Echt een zeer emotioneel moment. De eerste keer daadwerkelijk het hartje horen kloppen, het valt niet te omschrijven wat dan door je heen gaat….. De gynaecoloog vond eigenlijk dat zijn werk er nu op zat….. “Je bent nu gewoon en gezond zwanger dus…..” De kans op een miskraam was nog wel aanwezig, maar zeer klein. Hij vond dan ook dat ik best voor de rest van de zwangerschap naar de verloskundige mocht en ergens vond ik dat eigenlijk wel prettig. Even weg uit die klinische sfeer….. Dus ik heb de Verloskundige Maatschap Sittard gebeld en een afspraak gemaakt. Rond de 11 weken, was er ineens weer de paniek. “Is alles nog goed? Ik voel niets.” Er werd een tweede echo gepland, op 13 augustus 1999, en alles was nog goed. Mijn baby groeide zoals het moest.

Op 23 augustus 1999 ging ik voor het eerst naar de verloskundige en wat moet je daar nou van verwachten? Net als iedereen, wist ik het niet en liet ik alles maar op me af komen. En inmiddels was ik toch al een beetje in de roes… ik ben echt zwanger.

De zwangerschap verliep als zovele anderen….. Misselijk, moe, overgeven en alles wat er verder zoal bijhoort. Alhoewel….. 3x per dag overgeven, geen maaltijd binnen kunnen houden en dat gedurende 8.5 maand…. Moe, heel moe, moeite met concentreren en dus ben ik medio november 1999 halve dagen gaan werken. Later, in december, ben ik zelfs helemaal gestopt. Ik kon het niet meer opbrengen. Na 31 weken had ik last van mijn bekken, beginnende bekkeninstabiliteit, heel lastig, pijnlijk en het werd alleen maar erger. Tegen het einde van de zwangerschap kon ik niet eens meer mijn eigen benen optillen en draaien in bed! Naarmate de zwangerschap vorderde, bleek tijdens de controles dat mijn bloeddruk steeg. Onze voorkeur ging uit naar een thuisbevalling, maar met deze bloeddruk mocht dat niet. Dan moest er voor de zekerheid poliklinisch bevallen worden. Dat was wel balen, ik had me verheugd op gezellig thuis zijn….. Ook kreeg ik last van vocht…. heel veel vocht. Tot in de 35ste week van de zwangerschap was ik slechts 7 kilo aangekomen en toen ineens kwam er 6 kilo vocht bij in de loop van 1 week! Dat was zoveel dat ik zelfs geen schoenen meer aan kreeg en mijn ringen moest aflaten. Het was afschuwelijk, ik voelde me net zo’n waggelende eend!

Echo Extra

Een van de meest indrukwekkende momenten tijdens de hele zwangerschap was de echo op 21 oktober 1999. Een zogenaamde pret echo, maar niet heus! Dit buro mag een “medische uitspraak” doen over de gezondheid van het kindje. Tijdens de echo wordt de baby als het ware ontleed. Alle organen en belangrijke “onderdelen” worden bekeken en beoordeeld: de aorta, de hartkamers, de hartkleppen, de nieren, de longen, de hersenen, de kleine hersenen, de fontanel. Maar ook: de vingertjes, de teentjes, de ruggengraat, het middenrif, het gehemelte…. en nog veel meer…. Mijn baby was op dat moment 20 weken en 2 dagen oud en volgens deze echo liep hij een beetje voor op schema. Ze kwam op 21 weken uit. Dat was wel een geruststelling, niets geleden van al mijn spugen en misselijkheid. En helemaal gezond, dan valt ook een hele last van je schouders….. Nieuwsgierig als ik ben, wilde ik graag het geslacht weten. Het was een jongen! En vanaf dat moment ben ik zijn naam gaan gebruiken, mijn baby was ineens Yorrick! Achteraf was dit zo enorm belangrijk, omdat mijn contact met mijn ongeboren kind, mijn zoon, hierdoor enorm versterkt werd. Uiteraard heb ik ook nog veel gegrapt: “Stel je nou eens voor dat het toch een meisje wordt….”