Voor het eerst in weken, nee maanden, hebben we eindelijk eens even een paar uurtjes voor ons tweetjes helemaal alleen. Mijn kids moeten beiden werken en het voetbalseizoen is klaar. We besluiten om die tijd ook gewoon te benutten, stipt 🙂 Ja, natuurlijk, dat ook, maar dat is zeker niet alles. Gewoon bij elkaar zijn, praten, babbelen, tegen elkaar aanzitten. Zonder gestoord te worden… Hij heeft geen zin in de standaard zaterdagmiddagmaaltijd (opgebakken pasta, of een eitje of zo), dus besluit hij om naar de Appie te gaan. Hij komt de kids nog even tegen, die eten daar, omdat ze een lange dienst hebben. En als ik onder de douche uit kom, staat er een heerlijke verwenmaaltijd voor me klaar: soep, gebakken aardappeltjes, asperges, biefstukjes…

De kids komen thuis, de ene moe van het werken, maar ze had dan ook vooraf twee vermoeiende dagen van school, de andere vol verhalen, maar die duikt weer snel in zijn eigen digitale wereld. We hebben nog even tijd voor ons. En we besluiten om de tuin achter even te ontdoen van blaadjes en haartjes. Het had immers gestormd. Maar de avond beloofde mooi te worden, heerlijk om buiten te zitten. Na de koffie legt hij het kussen tegen mij aan en hij gaat even lekker languit liggen (snurken natuurlijk). En ineens is het al laat. Samen met de kids kijken we nog deel 4 van Pirates en we duiken in bed. Moe als we eigenlijk zijn, en ook gezien de drukke dagen van te voren, besluiten we om de zondag een beetje uit te slapen.

Buiten de tafel dekken, heerlijk gezellig samen broodjes eten. Dit keer een gekookt eitje erbij en een heerlijke verse pot thee. Maar het is warm buiten. De plantjes moeten water, heel voorzichtig zonder de blaadjes te raken. Dochterlief moet nog naar het kerkje hierachter, voor school. En hij gaat mee. Hij zou met Twiggy meelopen, maar besluit om het anders te doen, eerst wandelen met Twiggy en daarna met haar mee. Ze moeten wachten, er is iets van een mis bezig, dus hij verwent haar met koffie en wat lekkers. Ondertussen heb ik hier thuis even van alles gedaan en we hebben de middag voor ons.

Buiten wordt het almaar heter en we zoeken de verkoeling in huis op. Maar… hij besluit om de oprit te gaan ontdoen van onkruid. Hij kan het niet meer aanzien (en eh… zo erg was het eigenlijk niet, maar toch ook weer wel). En hij vindt het heerlijk om lekker te zweten, zodat hij de douche verdiend heeft 🙂 Rare man, maar hij is gewoon ontzettend slecht in stilzitten. Ik ga hem even helpen, maar al snel word ik weer naar binnen gezet. Ik ga maar even schilderen…

Wij hebben concert die middag. Moeten al in de hele vroege avond klaarstaan, op het heetst van de dag zo ongeveer. We worden afgezet en hij gaat met zoonlief naar zijn huis, een paar van zijn kids ophalen en ze gaan iets eten. Maar hij is weer op tijd aanwezig om ons concert te horen. Ik geniet van het spelen, van de aanwezigheid van mijn lief en van mijn zoon, die weer heel serieus alles op video zet. Kletsnat van het zweten, met wat pijn in mijn hoofd (natuurlijk) en opkomende honger, rijden we via de Mac naar huis. Even snel wat dingen doen en dan zitten we samen klaar voor Max. Wat jammer nou alweer van Max en heel even doet hij zijn ogen dicht. Hij zit tegen me aan en ik geniet. De race wordt toch weer spannend en we kijken samen verder. De kids zijn boven, dus het is ook gewoon lekker tijd voor ons.

Maar dan… dan komt dat moment weer, het moment waarop hij naar huis moet. Ja, hij moet. De volgende dag is het weer heel vroeg rennen en vliegen. Hij moet terug naar zijn eigen huis, zijn eigen ritme, zijn eigen kids. En ineens is het ontzettend stil in huis…

Na bijna 2,5 jaar blijft die zondagavond kater alsmaar gewoon komen. Ik besluit om deze keer niet op de bank te blijven zitten, in mijn dipje. Maar ik besluit om vroeg naar boven te gaan, nog even lezen in bed en zeker vroeg te gaan slapen. En ik realiseer me hoe gelukkig ik eigenlijk ben. Ondanks mijn gevoel van dat moment… Maar wellicht is het juist vanwege dat gevoel van dat moment? Ik mis hem! En het voelt ontzettend goed dat hij in mijn leven is. We hebben het goed en fijn samen. Ik geniet van hem. Ik geniet ervan, zoals hij met mijn kids omgaat, ik had me geen betere ‘vader’ voor mijn kids kunnen wensen.

Hoe gewoner het leven tussen ons wordt, hoe moeilijker ik het vind om steeds weer afscheid te nemen. De tijd die wij echt samen hebben, is maar heel beperkt. De meeste uren brengen we op de App door… En eigenlijk is dat toch wel heel bijzonder. Zo wij samen…

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren