Volgende week ergens ben ik jarig en ik kreeg gisteren vast een vervroegd verjaardagskadootje van mijn lief. Het was nu eenmaal al op 10 juli en niet op mijn verjaardag… We waren er ruim op tijd, we hadden geweldige plaatsen. Ik kon het hele orkest zien en de film natuurlijk ook! Maar ja, de film had ik al zeker 40x of zo gezien, toch? Nee, ik heb geen idee hoevaak ik de film gezien heb, maar heel heel heel vaak. Ik ken de muziek ook helemaal van buiten, alle teksten. En ook al bijna alle teksten van de film…

En dan komt het moment, dat hij neergeschoten wordt. Steeds weer schrik ik, steeds opnieuw. En ja, ik moet huilen, iedere keer weer opnieuw. Wat ik niet snap? Dat ze na 56 jaar het einde van de film nog steeds niet aangepast hebben. Hij hoeft toch niet dood?? Waarom…

Het orkest: philharmonie zuidnederland. Oooo wat waren ze geweldig! Echt helemaal te gek. Dit is nou eens echt zo gaaf: life muziek bij de film. De filmmuziek werd gespeeld, terwijl de originele zangstemmen behouden werden. Dat is een kwestie van timing!! Ow wauw, echt te gek! En een superleuke enthousiaste dirigent: Hij leefde mee met de muziek en dirigeerde vol passie en sprong zelfs in de lucht als het moest!

Ik heb genoten, echt helemaal genoten. De allergrootste fan van de West Side Story zat op het plein tussen alle andere mensen in!! En mijn lief? Die wist niet zo goed waar hij heen ging, hij ging voor mij. Maar ook hij vond het gaaf! Hij is niet in slaap gevallen en dat wil wat zeggen hoor… Maria… het zit nog in zijn hoofd en ik geniet ook nog steeds. Ja, dit was echt helemaal gaaf. Tnx lief, voor dit geweldige bijzondere superlieve kado.