Afgelopen vrijdag was ik jarig. En jarig zijn is belangrijk, om erbij stil te staan. Maar … al sinds mijn 30e ben ik niet meer zo goed in het vieren van mijn verjaardag. Dat wil niet zeggen, dat ik niet jarig wil zijn, maar ik hoef het niet zo nodig groots te vieren. Emotiebeestjes en zo spelen best wel een rol op mijn verjaardag… gemis van een moeder, zoiets… flitsen van “voor mijn dertigste”… Het zei zo. Maar ik was dus jarig. En het zou weer zo’n uitermate vreemde verjaardag worden.

Begin van de week belden mijn ouders. De artsen in Oostenrijk hadden gezegd dat het beter zou zijn, als mijn ouders naar huis zouden gaan en ze zouden overleggen met mijn mama’s eigen cardioloog. Mijn mama had al voor de tweede keer in Oostenrijk in het ziekenhuis gelegen, wederom problemen met haar hart(ritme). En eerlijk gezegd: Ik was eigenlijk wel blij. Ze waren al 2 maanden weg en ze zouden rond mijn verjaardag thuiskomen. Dan konden ze misschien ’s avonds nog mee uit eten!

Hoe anders zou het allemaal lopen… De dag erna kreeg ik telefoon, dat mijn mama weer in het ziekenhuis lag en dat mijn papa zo niet met haar naar huis durfde te komen. Verstandig ook, maar toen begon ook de chaos. Hoe en wat? Uiteindelijk werd besloten dat mijn mama met een ambulance vanuit Oostenrijk naar het ziekenhuis in Maastricht vervoerd zou worden. Terug naar haar eigen plek en eigen cardioloog. En mijn papa zou zelf in zijn eentje met de auto en de caravan terug komen rijden… Jullie kunnen wellicht de onrust in mijn onderbuik voorstellen?

Ik was jarig afgelopen vrijdag en het mooiste kado was dat alletwee mijn ouders veilig en wel terug in Nederland waren. Mijn papa kwam in de middag veilig aan met de auto en de caravan. Gelukkig! Het is niet niks, zo’n rit in je eentje!! En mijn mama kwam vrijdagavond veilig aan in het UMC. Er waren geen complicaties geweest onderweg en uiteraard zijn we haar meteen gaan bezoeken. Ondertussen ligt mijn mama nog steeds in het UMC onder goede bewaking en dat is maar goed ook. Het is nu afwachten op de beslissing van de cardioloog, wat hij wilt gaan doen en ook wanneer. Hopelijk snel, zodat ze thuis kan uitrusten en opknappen… En mijn papa is alleen thuis… En dan merk je eigenlijk pas hoe raar het is als 1 van je beide ouders niet bij de andere is… Het hoort niet zo te zijn!

Ik was jarig afgelopen vrijdag. Ik heb een paar kaartjes gehad, die ik ieder jaar krijg. Ik heb een handjevol felicitaties gehad, van mensen die echt weten dat ik jarig ben op die dag en van mensen die het ingefluisterd gekregen hebben. En verder was het stil op die dag. Nee, ik vier mijn verjaardag niet, niet altijd, en zeker niet dit jaar. Maar dat is nog geen reden om niet gefeliciteerd te worden… zeker niet door mensen waarvan je redelijkerwijs zou mogen verwachten dat ik jarig ben. Maar ach…

Ik was jarig afgelopen vrijdag. Nee, ik ben niet gaan uit eten met mijn kids en mijn lief. Dat moeten we nog eens inhalen. Maar mijn kids en mijn lief hebben me wel geweldig verrast. Lekker gekookt, heerlijk stukkie chocoladetaart en tompoezen. Een superleuk kado van mijn kids gehad: Change in Time met nagemaakte babyfoto’s 🙂 Nog een geweldig kado gehad van mijn lief, naast de kaartjes voor de West Side Story: een paar prachtige zilveren oorbellen, zoals ik ze mooi vind: lang en bemmelend <3 En mijn lief kwam ook aan met mijn eigen Bonsaiboompje. Want mijn logeetje van steeds moest weer terug naar huis toe. Zoonlief regelde me nog een hippe heliumballon. En ik heb met mijn papa en mama geknuffeld op mijn verjaardag, iets wat ook zeldzaam is de laatste 15 tot 20 jaar.

Ja, ik was jarig afgelopen vrijdag en daar ben ik dankbaar voor. Ik hoop nog heel vaak jarig te zijn.

BewarenBewaren