Met enige gepaste blijheid kan ik jullie vertellen dat ik weer slaap! Soms dan. En dan meer dan 2 of 3 uurtjes achter elkaar. Yep! Soms zelfs gewoon een hele nacht. Niet altijd, maar soms. En dat is goed nieuws, toch? Bijna 5 jaar geleden kwam ik in een shock terecht. Ik ging in een survival stand en heb maanden niet geslapen. Nee, niet helemaal niet, maar zeker niet meer dan een uurtje hier en een uurtje daar. En die paar maanden werden een paar jaar… mijn slaappatroon veranderde naar een paar uurtjes (3 of 4) slapen achter elkaar, dan wakker blijven, dan weer iets bijslapen… Om vervolgens voor mijn gevoel nooit meer goed uitgerust wakker te worden. Helaas, dat laatste gevoel heb ik nog steeds niet, mijn lichaam staat blijkbaar nog in survival stand. Maar ergens is er meer rust… Ik slaap weer af en toe eens lekker door en dat is super.

Bij lekker doorslapen hoort ook dromen. Voor mijn gevoel heb ik jaren niet meer gedroomd. Geen idee of dat echt kan, maar als je niet goed en vast slaapt, dan kan ik me voorstellen dat je ook niet echt goed droomt. Zeker niet om het te herinneren. Mijn gedachten waren gewoon vaak live en niet in droomstand. Dus ik kan me niet herinneren dat ik in de laatste jaren gedroomd heb. Tot een poosje terug… ineens kwam het besef: IK HEB GEDROOMD! En ik was heel blij. Dromen is goed, dromen helpt.

Dromen geven uiting aan gevoelens die verwerkt moeten worden, dingen die op een rijtje gezet moeten worden. En geloof me, ik heb nogal wat issues die geuit mogen hoor. Issues uit het verleden… En nu springen alweer tranen in mijn ogen. In de afgelopen dagen werd ik wakker met een stevige herinnering aan een droom die ik eigenlijk liever niet had gehad. ’s Morgens vroeg wakker worden met tranen is niet fijn, maar het was wel zo. Natuurlijk ben ik niet zo, dat ik een blokje en een pen naast mijn bed heb liggen om meteen de droom op te schrijven. Maar ik herinner me wel de strekking van de droom en de impact die het nu nog op mij heeft…

Ik was in een soort ziekenhuis, meer een verzorgingshuis sfeer, maar toch anders. Ik werd geroepen om mensen te helpen, te begeleiden. Met een sterfgeval. Een oudere dame zou doodgaan. En ineens was er een baby dood.
De strekking ging om liefdevol afscheid nemen en tijd doorbrengen, zoveel tijd als je kunt in zo’n geval… 

En ja, dat zou ik willen schreeuwen aan iedereen die afscheid moet nemen van iemand. Maar vooral van een kind. Van een doodgeboren kindje… Ik wil het schreeuwen van de daken: hou het vast, hou van hem of haar, onderzoek hem, knuffel hem, was hem, streel hem, kleed hem aan…. Doe en laat vooral niet meer los. Laat je niet afremmen door wat jij denkt wat anderen hiervan zullen vinden, of door wat jij denkt wat normaal is. Doe gewoon en geniet. Geniet van die eerste momenten gevuld met ruwe rouw. Laat je dat niet afnemen…

Na zijn eerste en laatste strijd kwam hij bij mij terug, gewikkeld in een dekentje, helemaal ingepakt. Totaal in shock, was ik heel erg voorzichtig. Ik had een baby in mijn handen… Ik was niet voorbereid, wie zou dat wel zijn? Bang om hem te laten vallen, net als iedere newborn moeder. Hij was ook wel slap… Ik keek naar zijn handjes, haalde die uit het dekentje. Ik streelde zijn inmiddels lichtelijk blauw geworden lipjes, zo mooi… Ik wilde weten welke vorm zijn voetjes hadden, dus ook die heb ik voorzichtig uit het dekentje bloot gelegd… En toen heb ik hem nog eventjes vastgehouden.

Hij werd gewassen door de verpleegkundige. Liefdevol. Maar ik stond er niet naast, ik “mocht” het van een afstandje volgen. Hij werd gewogen, kreeg zijn luier om en hij werd aangekleed. Vervolgens kwam hij even bij mij terug. Levenloos… Zonder zuchtje adem… Zonder hartslag… Zonder geluid… Hij ging terug in zijn ziekenhuisbedje, hij werd “warm” ingestopt en daar stond hij dan… 

Ik deed een poging om mezelf te verschonen. Ik was net moeder geworden en ik had daar al die tijd nog gewoon gelegen. Wat kon ik nog doen? Behalve mezelf schoonmaken en de wijde wereld intrekken? Een uurtje of 3 is hij bij mij in de buurt geweest. Ik heb hem misschien een half uur vastgehouden… Ik heb zijn plasser niet gezien. Zijn ogen niet opengemaakt. Hem niet doodgeknuffeld… dood was hij al… Ik heb zoveel niet gedaan!!

Ja, ik heb issues. En ik besef heel goed, dat ik dit nooit meer, nooit meer, over kan doen. Het is gedaan. Hij bleef achter daar in het ziekenhuis en ik ging de wijde wereld in. Ik verstopte mijn rauwe rouw en probeerde uit volle kracht opnieuw te beginnen met mijn leven, want dat zou hij willen. Ik werd opnieuw zwanger, geluk en verdriet… En ik werd nog een keer zwanger. Twee nieuwe wonderen kwamen in mijn leven en helemaal niets zou me van deze twee afgenomen worden. HELEMAAL NIETS! Dus heb ik ze zelf gewassen, direct na mijn eigen verse keizersnedes… Niets…

Mijn wonderen zijn gegroeid en het is niet makkelijk geweest. Maar ik heb wel mogen genieten, van iedere moment dat ze bij me zijn. Ik heb mogen genieten van zijn o zo moeilijke buien, waar ik meer dan eens hulp bij gezocht heb. Ik heb mogen genieten van haar snelheid en vrolijkheid, maar ook dat was en is niet altijd even simpel. En inmiddels heb ik twee pubers, van 16 en van 14, beiden op 4 VWO, zij zelfs op TTO. En ik ben ontzettend trots. Trots op hun, maar zeker ook trots op mijzelf! Want zonder mij waren ze nooit gekomen waar ze nu zijn…

En blijkbaar is er ineens behoefte aan (ruimte voor?) ruwe rouw… issues. Ik heb het met hem niet kunnen doen, maar ik heb het met mijn andere wonderen zeker dubbel en dwars overgedaan. Maar ik moet het loslaten… en dat is ooo zooo fucking moeilijk! Zeker als ik alle verhalen van andere ouders lees… Nee, misschien moet ik dat niet doen, ook dat weet ik wel. Maar ik doe dat wel, want dit is gewoon een deel van mijn leven. En nu schreeuw ik het van de daken af: Neem alles in die eerste dagen, alle pijn, alle liefde, alle verdriet, alle details. Neem alles… want dit is je enige kans. Het kan nooit meer….