De telefoon gaat. Of ik nog een keer in de berichtenbox wilde kijken. Het lukt hem nog steeds niet, ondanks mijn toch wel zeer duidelijke instructies. Maar ja, hij is dan ook al op leeftijd (wat ouder dan mijn ouders) en hij heeft zich nooit voor een computer of telefoon of zo geïnteresseerd. Natuurlijk kijk ik of er nog berichten zijn. Aan zijn stem hoor ik dat er nog meer is. En voorzichtig krijg ik de vraag of ik ook zou kunnen helpen met het opzeggen van wat abonnementen. Ik hoor angst. En ineens volgen de woorden: ik ga failliet. Ik schrik, want in mijn ogen is dat laatste onmogelijk. Ik heb laatst nog zijn belastingaangifte gedaan en toen was er niets aan de hand… Nou ja, toen vond ik ook al dat hij niet meer helemaal rustig was en rustig reageerde. Maar gezien de situatie, kon dat best even… toch?

Het telefoongesprek duurde bijna 2 uur. En gaandeweg werd mij van alles duidelijk. Hij was zwaar depressief, zag het allemaal niet meer zitten, zou failliet gaan en zat aan de antidepressiva. Hij moet zich gaan melden voor een intake gesprek bij een instituut voor geestelijke gezondheid. Iemand had iets geroepen van een bewindvoerder, twee zelfs. Er komt iemand 3 keer per week bij hem langs, om te kijken of hij geen gevaar is voor zichzelf of zijn omgeving… Van alles werd mij duidelijk… Tjee… deze meneer??

Ik had afgesproken om bij hem thuis langs te gaan, helaas woont hij niet om de hoek. Maar ik zou kijken naar de financiële situatie en een eerste blik leerde mij dat er eigenlijk niet echt veel aan de hand is. Er komt geld binnen, er is misschien een klein tekort iedere maand, maar er is ook nog spaargeld. Desondanks lukte het me niet om iets van rust te brengen. Hij stond er niet voor open… Het gesprek ging verder over allerlei dingen. Van angst over een opname, tot angst over een faillissement, van zorgen over zijn vrouw en zoon. Zijn vrouw heeft nog maar 1 been en zit in een rolstoel, heeft wondverpleging nodig en ze is ook nog eens dementerend… Hij is totaal bezorgd over hoe alles verder moest gaan… Bezorgd over het doen van de boodschappen, want hij mag geen auto meer rijden. Het gesprek was niet echt een gesprek, het waren meer flarden… En hij was helemaal verbaasd over het feit dat ik er zomaar was….

Ik ben er een paar uur geweest en mij werd duidelijk dat de situatie meer dan ernstig is. Hulp is al geboden, maar of echt al alles in kaart gebracht is? Ik denk het niet… Ik heb een aantal dingen meegekregen, die meer dan zorgelijk zijn. Maar ik vermoed dat een hulpverlener dit soort dingen niet meekrijgt. Het is tijd voor actie, voordat het te laat is. Maar ik ben niets van deze meneer… helemaal niets…

Ik ben dat 18 jarige meisje dat een bijbaantje zocht. Ik mocht zijn boekhouding gaan doen en dat was ontzettend leuk. Samen hebben we een administratieve ontwikkeling doorgemaakt en zijn B.V. heeft het jarenlang echt ontzettend goed gedaan. Hij is pas heel laat met pensioen gegaan en na iets meer dan 20 jaar stopten mijn werkzaamheden voor hem. Maar we hebben contact gehouden en ik heb ook nog losse werkzaamheden voor hem gedaan. Hij was mijn icoon, de meneer. En hij is ook altijd ‘Meneer’ gebleven. We hebben samen heel erg veel meegemaakt, hoogtepunten en zeer zware dieptepunten. Maar altijd gingen we verder…

En nu heeft hij hulp nodig. Hij belde mij, heel voorzichtig, maar eigenlijk was het een schreeuw om hulp. En natuurlijk, als vanzelfsprekend, ik ben er voor hem. Daar is geen twijfel over mogelijk! Natuurlijk ben ik er voor hem. Ik wil hem helpen, daar waar ik hem kan helpen. Ik ben geen hulpverlener, maar ik ben gewoon een bezorgd meisje. Kan ik hem helpen? Ja, ik kan zorgen dat hij zich over de financiële kant van zaken geen zorgen hoeft te maken. Maar kan ik verder nog iets? Mag ik verder nog iets? Het werd me al duidelijk: ik ben geen familie en zakelijke informatie verkrijgen is dan al een probleem. Uiteraard is dat heel goed in het kader van privacy en zo, maar toch, in dit geval is het alleen maar erg lastig. Daarnaast zou ik hem ook graag ondersteunen bij de medische kant, op de hoogte zijn van een behandeltraject en vorderingen. Met iemand praten over mijn blik op een aantal dingen. En natuurlijk ook advies krijgen van behandelaars over hoe met zaken om te gaan. Maar ik zou niet weten hoe en wat en hoe en hoe verder… Ik ben slechts dat meisje… een buitenstaander…

Vanmorgen heb ik ook weer een lang gesprek gehad mijn zijn zoon. Die wilt ook graag helpen, maar hij weet niet wat hij kan doen. Bovendien heeft hij zelf ook genoeg moeilijkheden aan zijn hoofd en hij heeft niet zo heel veel verstand van financiële zaken. We hebben gepraat over een aantal simpele praktische dingen, over wat hij kan doen en hoe hij dingen zou kunnen doen. Ik heb gewoon mijn gezonde verstand gevolgd en gezegd wat ik zou doen. De situatie is best wel ingewikkeld…

Het gaat me aan het hart. Deze man zo zien, pfff dat is erg moeilijk. Je gunt dit niemand, maar zeker deze meneer niet. Tranen stonden hoog. Bij mijn afscheid gisteren, kreeg ik voor het eerst een kus op mijn wangen. Hij had me nog nooit zo begroet zei hij… Een emotioneel moment voor ons beiden. Bij thuiskomst heb ik ook echt even gejankt en ik heb tijd nodig gehad om het van me af te zetten. Ik weet, besef heel goed, dat ik goed op mezelf moet passen. Maar ik ga hem ook helpen, op alle manieren die mogelijk zijn en op alle manieren die nodig zijn. Ik heb geen idee, waar dit naartoe gaat, wat me dit gaat brengen. Maar ik hoop dat ik iets zinnigs voor meneer kan doen. Dag voor dag zal ik moeten kijken wat ik kan doen. Week voor week zal ik moeten onderzoeken waar ik bij betrokken kan of moet worden. Kleine stapjes, kleine beetjes. En ik hoop dat er een lichtpuntje voor meneer zal zijn. Dat deze weg niet te lang gaat duren en dat hij het snel weer iets positiever gaat zien allemaal.

Nu moet ik hierin mijn weg nog gaan zoeken. Hoe ik hiermee om kan gaan, zodat ik zelf wel gewoon rechtop blijf staan. Maar ik weet, ik kan dat. Het komt niet voor niets op mijn pad en ik ben best wel een groot klein meisje geworden de afgelopen jaren…