Soms, dan is er ineens een verbinding met iemand die je niet kent. Tenminste, niet in real-life. De verbinding is Encaustic Art, oftewel schilderen met bijenwas, iets wat we beiden leuk vinden en daar in het het groepje hebben we elkaar ‘ontmoet’. Zo langzaamaan gaat de connectie verder dan het alleen maar uitwisselen van encaustic art. Zij schrijft prachtige gedichten, teksten en haiku’s en ja, die volg ik.

En toen kwam deze langs.  Vraag me niet waarom, maar hij kwam binnen, ineens heel hard. Is het omdat het december is? De blues? Of omdat het bijna wereldlichtjesdag was en ik er daarom gewoon meer mee bezig ben?

 

Hij is helemaal waar hoor, maar diep in mij is er een strak verzet voor dit soort wijsheden. Verzet: Ik wil dit niet! Ik heb dit niet gewild! Ik wil dat het anders was! Hou die grijze tinten, rijkdom en wijsheid maar!!

Ik schreef: “Ondanks alle tinten grijs en de wijsheid, zijn er diepe dalen geweest die ik liever niet had gehad … 😔”

De reactie hierop was niets minder dan helemaal waar en helemaal liefdevol. Het heeft me ook gevormd tot wie ik nu ben, ONDANKS alles, zeer zeker niet DANKZIJ alles. Maar intern komt er gewoon verzet boven drijven. Was ik iemand anders geweest als ik dit niet mee had hoeven maken? Waarschijnlijk wel, maar ook waarschijnlijk niet. Ik voel me niet iemand anders, maar ik weet ook niet wie ik anders geworden was….

Natuurlijk zijn wijze woorden wijze woorden. Vooral als ze waarheid bevatten. Leerzaam. En ja, het heeft me uiteindelijk gegeven wie ik nu ben, gewoon door het te moeten doorleven. Ik ging door hele diepe rouw… maar daarnaast voelde ik ook de liefde voor het leven en voelde ik weer nieuw leven in mij. Zo’n hoge pieken en tegelijkertijd zo’n diepe dalen… Soms, als ik er nu aan terug denk, soms dan stokt mijn adem nog in mijn keel en vraag ik me af hoe ik er ooit doorheen gekomen ben. Maar ik ben er doorheen gekomen, simpelweg door te leven.

Ben ik er wijs van geworden? Ik weet het niet. Het is wie ik ben, wat ik ben, hoe ik ben, tot op de botten van mijn ziel.

Maar ondanks de wijsheid, de wijze levenslessen. Ondanks dat ik beter weet. Ondanks dat ik eigenlijk gewoon gelukkig ben. Ondanks dat ik weet dat mijn ego spreekt…..
Ondanks dat alles wil ik gewoon lekker egoïstisch zijn en hadden die levenslessen van mij gestolen mogen worden!! Ik wil mijn zoon gewoon bij me. En niet daarboven ergens als een stuk levenswijsheid. Dat is gewoon een simpel stukje waarheid.

En ja, ik weet dat het ‘onzin’ is en dat ik er niets aan kan veranderen… Ik leef er ook niet naar, maar ik leef, heel intens. En ja, ik geniet!
Soms denk ik wel eens, dat ik intenser leef dan anderen om me heen? Maar of dat waar is, of dat dat alleen in mijn beleving zo is?
En zo heel af en toe, dan raakt iets me. Dan komt iets meteen heel heel heftig binnen en dan ben ik ineens uit balans… dan komen de tranen gewoon even in alle heftigheid.
Ik weet dat dat goed is, dat het eruit mag komen, dat ik verdriet mag voelen, dat ik mag rouwen. Zelfs na zoveel jaar. Want juist dat bevestigt ook weer dat ik leef en dat ik voel. En ik weet ook dat ik hierin niet zal blijven hangen…

Maar soms komt het gewoon zo even boven drijven… net als nu…

Weet je wat op zo’n moment dan heel bijzonder is? Dat iemand, een ‘vreemde’, gewoon even een stukje tekst neerzet, wat dan gewoon helemaal bij mij past. Zo even, zo passend, zo waar… Zo helemaal ik!
En juist dat is dat stukje verbinding maakt dat het leven bijzonder wordt en daar wil ik mijn rijkdom en wijsheid uit halen.

Dankjewel lieve Mary-José!